Birileri yaşar, birileri ölür. Arkada kalanlar yarım yamalak, paramparça ve halsiz. Günler yalancı, geceler günahkar. Ne günü ne gecesi gözünü kırpmaz, rüya görmez, nefesi hissedilmez. Hep sorular sordular, cevaplarını merak etmediler. Ben hep doğru bildiğimi yaptım. Kendi alın yazımla yaşadım hayatı. İyi ol dediler, kötü nasıl olunur bilemeden. İyi misin dediler bi kere bile gerçektennasılsın demeden. Ben iyi bir adam olamadım. 
İyiler ilk görüşte tanınmaz.

❝ Acılarımız da birbirine benziyor artık. Birbirine benzeyen parmaklar gibi ama. Her birinin eşsiz bir izi var. Bazen gözlerim doluyor karanlıkta. Ama fısır fısır konuşmaya başlıyor yine kulağımın dibinde, hiç susmuyor, ağlamama asla müsaade etmiyor. Her şey affedildi diyor, hiç ayrılmayacağız diyor. Keşke kadın olsaydın diyorum öyle konuştuğunu duyunca. Bu kış çok kar yağar belki beraber kayboluruz diyor o da bana. Söylediği her şeye inanıyorum o zaman. Gözlerimi kapatıyorum her yer bembeyaz oluyor. Yine el ele tutuşuyoruz iki çocuk gibi. Sessizce söz veriyoruz birbirimize. Sessizce verilen sözlere kim inanmaz.

— Emrah Serbes

Afili Parçalar No.68

68. bataklıkta dans
Beni içine yavaş yavaş çekip boğan şey ne? En güzel şeyler, en sevdiğim şeyler, en pratik şeyler. En çok parlayan şeyler onlar, özünde sönmüş şeyler. Bataklıkta dans ediyoruz. Bataklıkta olduğumuzu hatırlatanları boğarak. Kıyametin tek adaleti, herkes için kopması.

— Emrah Serbes

afili parçalar (madde 84: ayşenur’un ablası)

84. ayşenur’un ablası  

Ayşenur’un ablası ilgisizlikten öldü. 36 yaşında. Bir sefer mutfakta tencere tava arasında ağlarken görmüştüm onu. Alakasız yerlerde ıstırap çekmek ıstırabı ikiye katlar. Bir mezar başında ağlamak çok daha makuldür, kimse neden diye sormaz. Piknikte çekilmiş bir fotoğrafı kaldı, kalmasa daha iyiymiş, yapıştırılmış gibi duruyor, sanki yok.